Πιστεύεται γενικά ότι τα κοράλλια απορροφούν διττανθρακικό, μετατρέποντας το σε ανθρακικό άλας και στη συνέχεια το χρησιμοποιούν για να σχηματίσουν σκελετούς ανθρακικού ασβεστίου.
Για να εξασφαλιστεί ότι τα κοράλλια διαθέτουν επαρκή ποσότητα διττανθρακικού άλατος για την ασβεστοποίηση τους, οι χομπιστες όμως θα μπορούσαν πολύ εύκολα να μετρήσουν απευθείας τα διττανθρακικά άλατα, ωστόσο ο σχεδιασμός ενός κιτ μέτρησης είναι κάπως πιο περίπλοκο από οτι για την αλκαλικότητα, κατά συνέπεια, η χρήση της αλκαλικότητας ως μέτρο υποκατάστασης για το όξινο ανθρακικό άλας είναι η εδραιωμένη στο χόμπι των ενυδρειακων υφάλων.
Η αλκαλικότητα λοιπόν σε ένα θαλασσινό ενυδρείο είναι απλά ένα μέτρο της ποσότητας οξέος που απαιτείται για να μειωθεί το pH σε περίπου 4,5, όπου όλα τα διττανθρακικά μετατρέπονται σε ανθρακικό οξύ.
Στο θαλασσινό νερό, φυσικό ή τεχνητό, το δισανθρακικό δεσπόζει σε μεγάλο βαθμό σε όλα τα άλλα ιόντα που συμβάλλουν στην αλκαλικότητα , οπότε γνωρίζοντας την ποσότητα που απαιτείται για την μείωση του pH στο 4,5 είναι παρόμοια με την ποσότητα του δισανθρακικού άλατος. Οι χομπιστες υφαλων έχουμε επομένως βρει ότι είναι βολικό να χρησιμοποιούμε αλκαλικότητα ως αναπληρωματικό μέτρο για τα δισανθρακικά.
Σε αντίθεση με τη συγκέντρωση ασβεστίου, πιστεύεται ευρέως ότι ορισμένοι οργανισμοί τροφοδοτουνται ταχύτερα σε επίπεδα αλκαλικότητας και υψηλότερα από εκείνα στο φυσιολογικό θαλασσινό νερό. Αυτό το αποτέλεσμα έχει επίσης καταδειχθεί στην επιστημονική βιβλιογραφία, η οποία έχει δείξει ότι η προσθήκη όξινου ανθρακικού άλατος στο θαλασσινό νερό αυξάνει τον ρυθμό ασβεστοποίησης.
Σε αυτή την περίπτωση, ο διπλασιασμός της συγκέντρωσης όξινου ανθρακικού οδήγησε σε διπλασιασμό του ποσοστού ασβεστοποίησης, αυτό μπορεί εν μέρει να οφείλεται στο γεγονός ότι τόσο η φωτοσύνθεση όσο και η ασβεστοποίηση ανταγωνίζονται για διττανθρακικό άλας και ότι η εξωτερική συγκέντρωση δισανθρακικών δεν είναι μεγάλη.
Για αυτούς τους λόγους, η ισορροπία της αλκαλικότητας είναι μια κρίσιμη πτυχή της συντήρησης ενυδρείων κοραλλιογενών υφάλων, χωρίς παγια τροφοδότηση η αλκαλικότητα θα πέσει γρήγορα καθώς τα κοράλλια καταναλώνουν μεγάλο μέρος που υπάρχει στο θαλασσινό νερό.
Οι περισσότεροι χομπιστες προσπαθούν να διατηρήσουν αλκαλικότητα σε επίπεδα ίσα ή ελαφρώς υψηλότερα από εκείνα του φυσιολογικού θαλάσσιου ύδατος, παρόλο που και υψηλότερα επίπεδα είναι αποδεκτά, εφόσον δεν πιέζουν το επίπεδο του ασβεστίου.
Τα επίπεδα αλκαλικότητας πάνω από το φυσικό θαλασσινό νερό αυξάνουν την αβιοτική (μη βιολογική) κατακρήμνιση του ανθρακικού ασβεστίου , όταν η αυξημένη αλκαλικότητα οδηγεί σε αυτή την καθίζηση, μπορεί επίσης να πιέσει το επίπεδο του ασβεστίου, επομένως, ένα αυξημένο επίπεδο αλκαλικότητας μπορεί να δημιουργήσει ανεπιθύμητες συνέπειες.
Προτείνουμε στους χομπιστες να χρησιμοποιήσουν ένα ισορροπημένο σύστημα προσθέτων ασβεστίου και αλκαλικότητας κατά την συντήρηση ρουτίνας.
Οι πιο δημοφιλείς από τις μεθόδους είναι: αντιδραστήρας (kalkwasser), αντιδραστήρας ανθρακικού ασβεστίου και συστήματα δοσομετρικης.
Για γρήγορες διορθώσεις αλκαλικότητας απλά μπορείτε να χρησιμοποιησετε μαγειρική σόδα!