Ωστόσο με τα διαθέσιμα έως τώρα κιτ μετρήσεων που ανιχνεύουν μόνο ένα υποσύνολο των συνολικών μορφών που υπάρχουν, η πολυπλοκότητα του σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν είναι γνωστό τι απαιτείται με ακρίβεια στα ιωδιούχα είδη, δεν μας καθιστούν αναγκαία την τροφοδότηση τους!
Το ιώδιο στον ωκεανό υπάρχει σε μια ευρεία ποικιλία μορφών , τόσο οργανικών όσο και ανόργανων, ετσι οι κύκλοι ιωδίου μεταξύ αυτών των διαφόρων ενώσεων είναι πολύ περίπλοκοι και εξακολουθούν να αποτελούν τομέα ενεργού έρευνας.
Η φύση του ανόργανου ιωδίου στους ωκεανούς είναι γενικά γνωστή εδώ και δεκαετίες, οι δύο κυρίαρχες μορφές είναι το ιωδικό (IO 3 - ) και το ιωδιούχο (I - ), που μαζί αυτά τα δύο είδη ιωδίου συνήθως προστίθενται μέχρι περίπου στο 0,06 ppm ολικού ιωδίου, αλλά οι αναφερόμενες τιμές ποικίλουν, στο επιφανειακό θαλασσινό νερό κυριαρχεί συνήθως το ιώδιο, με τυπικές τιμές στην περιοχή από 0,04 έως 0,06 ppm ιωδίου, παρομοίως στα βαθη είναι συνήθως σε χαμηλότερες συγκεντρώσεις τυπικά στο 0,01 έως 0,02 ppm.
Οργανικά μορφές ιωδίου είναι οποιαδήποτε στην οποία το άτομο ιωδίου είναι ομοιοπολικά συνδεδεμένο με ένα άτομο άνθρακα, όπως το ιωδιούχο μεθύλιο, CH 3 I, σε ορισμένες παραθαλάσσιες περιοχές, οι οργανικές μορφές μπορούν να αποτελούν μέχρι και το 40% του συνολικού ιωδίου.
Οι κύριοι οργανισμοί σε ενυδρεία υφάλων που "χρησιμοποιούν" ιώδιο, τουλάχιστον στο βαθμό που είναι γνωστό στην επιστημονική κοινότητα, είναι τα φύκια, πειράματά με Caulerpa racemosa και Chaetomorpha sp. υποδηλώνουν ότι οι προσθήκες του ιωδίου δεν αυξάνουν τον ρυθμό ανάπτυξης αυτών των μακροφυκών, τα οποία χρησιμοποιούνται συνήθως σε φυγάδες.